สิ่งที่คงอยู่

posted on 25 Mar 2013 02:45 by kumei directory Diary
กลับมาอีกครั้งในคือก่อนวันจันทร์หลังวันงานเลี้ยงรุ่น
อะไร บางสิ่งบางอยู่ วนเวียนขึ้นมาเบาๆ อย่างที่เราก็ไม่รู้ว่าคืออะไร
แต่มันทำให้เราต้องทบทวนบางสิ่งบางอย่าง บางความคิด บางการกระทำ บางความเป็นไป
 
ยินดีกับเพื่อนเราคนหนึ่งที่กำลังจะได้ไปฝึกงานกับ Tim Walker ที่อเมริกา
 
Tim Walker!!
 
ช่างภาพที่เราได้แต่ยืนน้ำลายไหลมองสมุดรวมภาพราคาเฉียดครึ่งหมื่นของเขาใน Kino
 
 
 
นี่เรากำลังทำอะไรอยู่วะ?
 
 
 
ไม่ใช่ชีวิตตอนนี้มันไม่ดี ทุกอย่างดีหมด ดีจนดีเกินไปจนบางทีก็อยากหนีไปเพราะมันดี
จากที่เคยคิดแต่ว่าจะเป็นฟรีแลนซ์ จะไม่เอาตัวเองเข้าไปอยู่ในกรอบของอะไร แต่จนแล้วจนรอดเราก็กลายเป็นคนทำงานประจำจนได้
เป็นแล้วเป็นยังไง?... เป็นแล้วมันก็ไม่ได้แย่นี่หว่า ออกจะดีด้วยซ้ำ ชีวิตงานประจำที่ใครว่าน่าเบื่อ เราว่ามันก็โอเคนะ เงินดี งานสบาย(แต่ช่วงที่ยุ่งก็ยุ่งจนสมองเบลอ แปลกที่เราชอบตอนตัวเองสมองเบลอมากกว่า)
ไม่ได้มานั่งรอให้ถึงวันศุกร์แล้วคร่ำครวญกับวันจันทร์ ออกจะอยากให้ทุกวันเป็นวันทำงานด้วยซ้ำ แค่ขอเวลาไปเดินช็อปปิ่งสักวันสองวันต่อสัปดาห์บ้างก็พอ
แล้วมีอะไรให้ไม่พอใจอีก?
เพื่อนร่วมงานหรือก็ดี พี่ๆก็น่ารัก นิสัยดี ดูแลเราดีในแบบของพี่ๆเค้า ซึ่งเราว่ามันก็โอเคกับสังคมใหม่ตอนนี้ แถมอยากเอาไปอวดให้เพื่อนฟังว่าเราได้งานดี เงินดี เจอแต่คนดีๆด้วย
งานที่ทำตอนนี้ก็เป็นงานที่อยากจะทำตอนเรียนจบ ตรงตามสายที่เรียนมา เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบเลยแหละ
แล้วทำไมถึงเกิดอาการอะไรบางอย่าง...
 
เพราะมันเป็นความฝันของเราจริงหรือ?
 
อยากเป็นนักเขียน แน่นอนว่าเป็นความฝันอันดับหนึ่ง และปัจจุบันยังคงเขียนนู่นนี่ที่อยากเขียน เพียงแต่ไม่เป็นเรื่องเป็นราว เป็นรูปเป็นเล่ม พอจะบอกใครว่าเราเป็นนักเขียนได้สักที
 
อยากเป็นช่างภาพแฟชั่น แต่แพ้เรื่อง Lighting แบบไม่รู้จะโทษอะไรดี ก็เข้าใจนะ รู้นะว่าอะไรคืออะไร ใช้อะไรให้ได้แสงอย่างไร แต่ไม่ชอบเอาซะเลย ชอบถ่ายภาพ ชอบถ่ายคน ชอบแฟชั่น แต่เกลียดการจัดแสงจัดไฟเป็นที่สุด เหมือนเกิดมามีกรรม ชอบกินกระเพราแต่แพ้ใบกระเพราอย่างไรอย่างนั้นเลย
 
อยากเป็นผู้ช่วยผู้กำกับ กำลังเป็นและได้เป็น แต่ที่อยากเป็นอยากทำคือทำภาพยนตร์แบบที่เราอินกับเนื้อเรื่อง แต่ก็ยังไม่เก่งถึงขนาดมีงานมากมายมาให้เลือกว่าอยากจะทำมั้ย ที่ทำอยู่ตอนนี้เลยได้แค่เป็นผู้ช่วยผู้กำกับโฆษณา (อยู่ในช่วงออฟฟิสว่างงานเลยเหมือนเขาจ้างไปนั่งตากแอร์เล่นคอมกินข้าวฟรีเฉยๆ) คือไม่ใช่มันไม่ดีนะ แต่แค่จริงๆแล้วอยากทำหนังมากกว่าอะ
 
แล้วพอได้ยินคุณเพื่อนบอกว่าจะได้ไปฝึกงานกับ Tim Walker (ที่เราคลั่งไคล้เบาๆ) มันเลยเกิดอาการแบบ เฮ้ย นี่เรามาถูกทางแล้วหรอวะ ทำไมไม่เอาเวลาที่ผ่านมาไปพยายามกับอะไรสักอย่างให้ความฝันเป็นจริงสักทีวะ
แต่ก็เกิดคำถามอีกว่า แล้วที่ทำอยู่ตอนนี้ไม่ใช่เส้นทางไปหาความฝันในแบบของเราอีกเหรอ เออ มันก็ใช่นี่หว่า นี่เราก็พยายามมาตามทางในแบบของเราอยู่นะ แค่ระยะทางมันอาจยาวกว่า ปลายทางเลยมาถึงช้ากว่า แต่สักวันมันต้องมาถึงสิ
 
 
 
เพิ่งคิดได้ตอนที่พิมพ์มาถึงตรงนี้นี่แหละ...
 
โอเค สบายใจและ
สู้ต่อไปกับความฝันที่กำลังจะเป็นจริง
 
ราตรีสวัสดิ์

Comment

Comment:

Tweet