ช่วงนี้หลงอยู่ในโลกกลมๆ ไปไหนก็เจอแต่คนรู้จัก เพื่อนเก่าก่อน ที่ไม่เจอกันมาเกินกว่าจะนับปีถูก
ก็แค่สงสัยว่าทำไมโลกมันกลมจัง
สงสัยว่าทำไมแค่หันไปมองคนที่ยืนรอรถเมล์อยู่ข้างๆก็เจอคนที่ไม่เจอกันมานานได้
สงสัยว่าทำไมแค่หันไปมองคนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนพื้นร้านหนังสือก็เจอคนที่ไม่เจอกันมานานได้
สงสัยว่าทำไมแค่หันไปมองคนที่นั่งข้างๆในห้องสอบก็เจอคนที่ไม่เจอกันมานานได้
สงสัยว่าทำไมแค่หันไปมองคนที่เดินมาจากสะพานลอยก็เจอคนที่ไม่เจอกันมานานได้
หรือเพราะทุกทีไม่เคยมองถึงไม่เคยรู้สึกว่ามีคนรู้จักวนเวียนอยู่รอบตัว
หรือบางทีนี่อาจเป็นการเตรียมพร้อมของโชคชะตา
บางทีอีกไม่นานวันนั้นอาจกลับมาอีกครั้ง
วันที่จะพบ...
...คนที่อยากเจอมากที่สุด...
เพื่อพูดคำที่อยากพูดมาตลอดให้เขาได้ฟัง
เพื่อให้สิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจหลุดออกไปเสียที
แล้วถ้าวันนั้นมาถึงจริงผมจะกล้าพูดมันออกไปรึเปล่า?
