เป็นกันมั้ยคะกับอาการที่ว่า 'หนังสือข้า ใครอย่าแตะ'

โดยส่วนตัวเราเองก็ไม่ใช่พวกรักษาของเท่าไหร่ แต่ถ้าเป็นเรื่องของหนังสือแล้วเรียกได้ว่า รักยิ่งกว่าชีวิต เลยทีเดียว มันก็เลยเป็นนิสัยอย่างนึงที่ว่าไม่ชอบให้ใครยืมหนังสือของเรา ขนาดเพื่อนขอยืมยังลำบากใจเลย(ขอโทษเพื่อนๆด้วย)

ทีนี้ เรื่องมีอยู่ว่า ที่บ้านเราเนี่ยจะมีชั้นลอยอยู่ ซึ่งคล้ายๆกับเป็นห้องส่วนตัวของเรา(เพราะมีแต่เราที่จะขึ้นไปอยู่บนนั้น) มีชั้นหนังสืออยู่ที่ผนังฟากหนึ่ง ซึ่งเราเก็บการ์ตูนของเราที่นั่น(เป็นชั้นเปิดโล่ง) รวมทั้งการ์ตูนวายด้วย

พอช่วงปลายปีที่แล้ว แม่ให้ครูมาสอนพิเศษน้องสาวกับน้องชายเราที่บ้าน แล้วแม่ก็ให้ใช้ชั้นลอยนั่นน่ะเป็นที่สอนพิเศษน้อง (ในความรู้สึกเราเลยคือ ไม่ชอบ มันเหมือนกันให้คนอื่นมายุ่งย่ามในที่ส่วนตัวของเรา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้)

ตอนแรกๆก็ยังดีอยู่ ไม่มีปัญหาอะไร เราก็เออ สอนก็สอนไป ไม่ว่าอะไรก็ได้ แต่พอเข้าช่วงที่เราเอนท์ติดแล้วย้ายไปอยู่ที่ธรรมศาสตร์รังสิตนี่แหละปัญหาถึงเริ่มเกิด

เราได้กลับบ้านแค่ช่วง ศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เท่านั้น ทีนี้เมื่ออาทิตยที่แล้วนี่เอง เรากลับมาบ้าน น้องสาวเรา(ป.5)มันก็รู้ดีว่าเราไม่ชอบให้ใครมาแตะหนังสือเรา มันก็มาบอกเราว่า ครูเอาหนังสือการ์ตูนเรามาอ่าน

จี๊ดว่ะ

แม่งแย่งที่อยู่กูแล้วยังมายุ่งกับของๆกูอีกอ่ะ

ตอนนั้นเราก็ถามน้องกลับว่าแล้วน้องบอกครูว่าอะไร มันก็บอกว่าไม่ได้บอกอะไร แค่บอกว่าเป็นของเรา(ซึ่งครูก็ยังอ่านต่อโดยไม่เอะใจ)

เราก็ไม่รู้ว่าการ์ตูนที่ครูเอามาอ่านนั่นคืออะไร แต่มันตะหงิดๆอยู่เหมือนกันว่าวายรึเปล่า

ในตอนนั้นเราก็คือ รับรู้เอาไว้ เพราะเราเองก็ไม่สามารถที่จะเดินไปบอกครูว่า "ครูคะ หนูไม่ชอบให้ครูมายุ่งกับหนังสือของหนูค่ะ" ได้

พอมาอาทิตย์นี้ เราก็กลับบ้านมา แล้วมีตอนนึงที่เรานั่งกินข้าวอยู่กับแม่ในบ้านนี่แหละ แม่ก็ถามขึ้นมาว่า "มิว ครูเอาการ์ตูนอะไรของมิวมาอ่านน่ะ"

ความรู้สึกที่จับได้จากคำถามมันประมาณว่า หนังสือการ์ตูนที่ครูเอามาอ่านนั่นน่ะเป็นการ์ตูนประเภทไหน (อธิบายก่อนว่าทางบ้านเราก็รู้ว่าเราอ่านวาย แต่ก็ไม่ได้ยอมรับ อารมณ์ว่าตูนวายในบ้านมันมีเยอะมากจนพ่อ-แม่ต้องทำใจปล่อยเลยตามเลย) มันเหมือนเราโดนแม่ตำหนิอยู่กลายๆ ทั้งที่ไอ้การที่ครูอ่านตูนเรานั่นน่ะมันไม่ใช่ว่าเราไปบอกให้เขาอ่านเสียหน่อย

เราก็เลยตอบแม่กลับไปว่า "การ์ตูนอะไรมิวไม่รู้ แต่มิวไม่ชอบให้ครูมาอ่านการ์ตูนของมิว"

ก็เหมือนแม่จะชะงักไปนิดแล้วตอบกลับมาในฟิลว่า "แล้วไง ช่วยไม่ได้"

คุยกับแม่จบไป

มาถึงตอนเย็น พี่สาวกลับมาบ้าน เราก็นั่งกินข้าวกับพี่ พี่ถามขึ้นมาอีกว่า "รู้รึเปล่าว่าครูเอาการ์ตูนมิวมาอ่าน"

"รู้ ไม่ชอบ แม่งหนังสือกู"

"แล้วรู้รึเปล่าว่าครูเอาการ์ตูนอะไรมาอ่าน"

"การ์ตูนไรไม่รู้ แต่กูไม่ชอบว่ะ"

สรุปตอนนี้เราก็พอจะเดาได้แล้วแหละ ว่าการ์ตูนที่ครูเอามาอ่านคงจะเป็นการ์ตูนวายแน่ๆ

ตอนแรกที่น้องบอก ถึงเราจะตะหงิดๆว่าการ์ตูนวายรึเปล่า แต่เราก็ยังพอปล่อยผานได้เพราะมันอาจจะไม่ใช่

แต่ทีนี้ ถ้าเป็นการ์ตูนวาย(เราถามน้องแล้ว น้องบอกว่าครูเอามาอ่านทุกวัน) ความรู้สึกเราตอนนี้เลยคืออยากจะเก็บการ์ตูนออกจากชั้นใส่กล่องใส่ลังอะไรก็ได้ไปให้หมดเลย

เราไม่รู้ว่าเขาอ่านด้วย อคติ(หมายรวมทั้งแง่บวกและลบ) อย่างไรเกี่ยวกับด้านนี้

ถ้าเขาอ่านด้วยความรู้สึกแบบเราๆที่เห็นวายแล้วดี๊ด๊าเราก็เออ อ่านได้ ไม่ว่าอะไร

แต่ถ้าอ่านด้วยความรู้สึกว่า 'เห้ย เกย์ว่ะ น่าสน' เราบอกเลยว่าไม่ยินดีที่จะให้เขาอ่านสักนิด

อย่างที่บอกในตอนแรกแล้วว่าเขาเป็นครู เราเลยไม่รู้ว่าควรจะบอกกับเขาอย่างไร(พ่อ-แม่เราคงไม่ไปบอกให้เขาเลิกอ่านให้แน่ๆ) ก็เลยอยากมาขอความเห็นทุกๆคนค่ะว่าเราควรจะทำยังไงดี

 

ตั้งแต่อาทิตย์หน้าก็จะไม่ได้กลับบ้านยาวไปทั้งเดือนแล้ว เป็นห่วงหนังสือที่บ้านมากๆ จะขนไปไว้ที่หอให้หมดก็ใช่ที่ แค่นี้ห้องก็เล็กจะแย่แล้วT-T ขนไปอีกนี่คงไม่มีที่นอนทีเดียว

เฮ้อ คิดไม่ตก เซ็งจิต